Zmiany liczby i udziału założycieli w populacji żubra podczas 80 lat restytucji

Abstrakt

Celem pracy było zbadanie struktury genetycznej żubra Bison bonasus po przejściu gatunku przez wąskie gardło. W 1924 roku rozpoczął się proces restytucji i inwentaryzacja na koniec tego wykazała jedynie 54 (29 samców i 25 samic) czyste gatunkowo żubry, których lista jest przedstawiona w tabeli. Rodowody tych zwierząt przeanalizowano i stwierdzono, ze wszystkie wywodzą się od 28 przodków (osobników o nieznanych rodzicach). Liczna grupa 28 potencjalnych założycieli może być podzielona na dwie części, na tych których potomkowie istnieją obecnie, i na te, których geny zostały stracone. Pierwsza grupa złożona z 17 założycieli była szczegółowo analizowana przez Slatis’a (1960) u żubrów żyjących na koniec 1954 roku. W tym momencie stwierdził on istnienie tylko 17 założycieli, z których kilku było reprezentowanych przez tylko jednego potomka uznanego za założyciela. W efekcie Slatis uznał, że pula genowa żubra składa się z genów 12 osobników i ta liczba jest obecnie podawana we wszelkich publikacjach.

Pozostałe 11 potencjalnych przodków, których potomkowie istnieli w 1924 roku, zostało całkowicie utracone z populacji. Największą stratą najprawdopodobniej jest brak kontynuacji i przepływu genów z hodowli księcia Bedford w Woburn, gdzie w 1951 roku padł ostatni potomek czterech z potencjalnych założycieli. Początek restytucji był okresem bardzo trudnym, nie było łatwo uzyskać potomstwo od wielu osobników. Ale trzeba pamiętać, że pula genowa gatunku 80 lat temu była znacznie bogatsza i w kolejnych latach stracone zostało około 26,9% genów.