Badania taksonomiczne i faunistyczne wszołów z żubra i innych ssaków kopytnych w Polsce

Abstrakt

Badano specyficzne wszoły żubra i wybranych gatunków pospolitych europejskich ssaków kopytnych – bydła, koni, kóz, saren, jeleni. Badaniami faunistycznymi objęto cztery gatunki wszołów, w tym Bisonicola sedecimdecembrii z żubra (ekstensywność 46%, średnia intensywność 11 osobników), Bovicola bovis z bydła (29%, 5), Bovicola caprae z kozy (17%, 75), Werneckiella equi z konia (4%, 76). Wszoły z tych gatunków wykazywały w obrębie swoich żywicieli specyficzność topograficzną preferując boki ciała (u żubra), czy okolice karku i grzbietu (u pozostałych żywicieli). Poszczególne gatunki cechuje wyraźna dynamika sezonowa, przy czym zwykle największe nasilenie zarażenia obserwowano zimą. Badaniami morfologicznymi objęto siedem gatunków wszołów: Bisonicola sedecimdecembrii, Bovicola bovis, B. caprae, B. longicornis, Damalinia meyeri, D. ovis, Werneckiella equi. Stwierdzono, że wszoły ssaków kopytnych wykazują˛ znaczne podobieństwo morfologiczne, jakkolwiek wyraźne zróżnicowanie proporcji ciała i zakresu zmienności cech morfometrycznych.