Żubry w Nadleśnictwie Stuposiany

Abstrakt

Na terenie Nadleśnictwa Stuposiany, w leśnictwie Widełki wybudowano zagrodę aklimatyzacyjną, do której w październiku 1963 r. przybyły pierwsze żubry. Powodem utworzenia stada w Bieszczadach była potrzeba przeniesienia na południe Polski wszystkich żubrów linii nizinno-kaukaskiej z ośrodków hodowlanych. Nie było obaw o prawidłowy stosunek płci ani strukturę wieku tworzonej populacji. Łącznie w latach 1963–1966 do zagrody przywieziono 19 żubrów, w tym tylko 8 samic. Od samego początku leśnicy opiekowali się stadem żubrów, a dowodem jakości ich wysiłków jest stale rosnąca liczebność bieszczadzkiej populacji – liczącej obecnie około 500 osobników. Stado w Nadleśnictwie Stupposiany zostało nazwane „Stadem Górnego Sanu”, ponieważ wędrowało wzdłuż górnego biegu tej rzeki. Liczebność tego stada wynosiła około 30 osobników. W 2010 r.  rozpoznano gruźlicę u martwej krowy, a następnie u wszystkich kolejno wyeliminowanych zwierząt. Nie było innej możliwości ochrony reszty bieszczadzkiej populacji, dlatego postanowiono zlikwidować stado Górnego Sanu. Na początku 2013 roku w okolicy nie było już żubrów. Po kilku latach kwarantanny mała grupa została tam wypuszczona i teraz żubry penetrują te same części doliny Sanu. Ponadto w Mucznem wybudowano zagrodę, służącą zarówno edukacji, jak i działaniom na rzecz wzbogacania genetycznego populacji bieszczadzkiej. Artykuł opisuje historię stad „Górnego Sanu” i „Górnego Sanu II”.