Parametry siedlisk w obrębie sezonowych tras migracyjnych bieszczadzkich żubrów

Abstrakt

Parametry siedlisk w obrębie areałów bytowania żubrów (Bison bonasus) zostały opisane w wielu publikacjach. My analizowaliśmy cechy pozwalające scharakteryzować siedliska wzdłuż sezonowych (wiosennych i jesiennych) tras migracyjnych żubrów w Bieszczadach, płd. – wsch. Polska. Wykorzystane zostały dane o stwierdzeniach obecności żubrów z okresu 2006–2015, zebrane podczas ich migracji pomiędzy letnimi a zimowymi areałami. W sumie dostępnych było 896 takich stwierdzeń z sezonu wiosennego i 791 z jesieni. Parametry opisujące siedliska obejmowały: wysokość n.p.m., typ siedliskowy lasu, wiek drzewostanu, dominujący gatunek oraz zwarcie koron drzew. Wiosną żubry migrowały na średniej wysokości 594 m n.p.m, głównie poprzez drzewostany o średnim wieku 75 lat o przerywanym zwarciu koron i zdominowane przez sosnę a w dalszej kolejności jodłę i buka. W okresie jesiennym migracja odbywała się na średniej wysokości 634 m n.p.m, przez drzewostany o średnim wieku 74 lata również głównie o przerywanym zwarciu koron i zdominowane przez sosnę a w dalszej kolejności jodłę i buka. Dane takie mogą posłużyć do identyfikowania najbardziej prawdopodobnego przebiegu przemieszczeń żubrów, a więc być wykorzystane do ochrony ich potencjalnych korytarzy migracyjnych.