Tempo poszerzania areału w populacji żubrów bieszczadzkich

Abstrakt

W zachodniej subpopulacji żubrów zamieszkujących Bieszczady, analizowana była tendencja do poszerzania jej areału w kierunku północnym. W ciągu badanego okresu (2001–2008), północna granica areału przesuwała się średnio 2,6 km rocznie, a wiec znacznie szybciej w porównaniu do okresu pierwszych 20 lat po zainicjowaniu tej populacji (0,7 km rocznie). Całkowita powierzchnia areału tej subpopulacji wzrosła pomiędzy rokiem 2001 a 2008 od ok. 140 do ponad 300 km2. Subpopulacja ta nie jest ograniczona barierami siedliskowymi a potencjalne szlaki migracyjne na wschód i zachód nie są przecięte żadnymi znaczącymi naturalnymi lub antropogenicznymi barierami. Żubry migrujące tu na północ, napotykają coraz bardziej przekształcone siedliska i częstą obecność ludzi. Prawdopodobnym wytłumaczeniem tej tendencji do poszerzania areału na północ są sprzyjające warunki klimatyczne w dolinach usytuowanych na niższych wysokościach nad poziomem morza i wysoka dostępność jeżyny w drzewostanach sosnowych występujących na gruntach porolnych.