(untitled) (European Bison Conservation Newsletter, 2009)
Symulowano rozwój populacji żubra w oparciu o scenariusze różniące się takimi parametrami grupy założycieli jak wielkość (N = 6; 10; 20; 30), wiek osobników w grupie (cielęta lub osobniki dojrzałe płciowo), oraz stosunek liczby samic do liczby samców (1:1, 2:1, 4:1). Żubry albo były wypuszczane jednorazowo, bez dalszych uzupełnień, albo tworzona populacja była regularnie uzupełniana kolejnymi osobnikami. Po 100 latach rozwoju populacji analizowano ryzyko jej wymarcia, poziom heteryzygotyczności i procent alleli pozostałych w populacji, a także średnie tempo wzrostu populacji. W oparciu o uzyskane wyniki zaproponowano następujące zasady, które mogą pomóc w utrzymaniu możliwie wysokiego poziomu zmienności genetycznej tworzonych populacji w długim okresie: 1) Całkowita liczba założycieli nie powinna być niższa od 10. Sugerowany stosunek samic do samców w grupie założycielskiej to 2:1 lub wyższy. Założyciele powinni być dobieraniu w oparciu o ich rodowody. 2) Nowe populacje winny być tworzone na obszarach o możliwie wysokiej pojemności środowiska. Gdy jest to niemożliwe, lepszym rozwiązaniem byłoby utworzenie nowego stada jako części metapopulacji lub też wypuszczanie żubrów nie jednorazowo, a z uzupełnieniami. 3) Uzupełnianie populacji samicami lub osobnikami obu płci wydaje się być bardziej korzystne dla żywotności populacji niż uzupełnianie stada samymi samcami.