(untitled) (European Bison Conservation Newsletter, 2010)
Nicienie zlokalizowane w jelicie grubym dzikich zwierząt kopytnych mogą wywoływać osłabienie zwierząt w wyniku opornej i trudnej do leczenia biegunki wywołanej inwazją. Brak aktualnych danych na temat inwazji wymienionych nicieni u żubrów zachęcił nas do wykonania prezentowanego badania . Badania prowadzono w Puszczy Białowieskiej podczas eliminacji żubrów w sezonach zimowych 2007–2010. W trakcie badań odstrzelono 23 osobniki. W okresie zimowym 2007/2008 badano kątnice 14 żubrów w wieku od 3 miesięcy do 16 lat jako najbardziej prawdopodone miejsce występowania nicieni jelita grubego. Całe jelita grube, w tym kątnicę i okrężnicę 9 żubrów w wieku od 5 miesięcy do 10 lat zostały wypreparowane parazytologicznie w sezonie zimowym w latach 2008/2010 w celu dokładnej lokalizacji nicieni jelita grubego oraz całkowitej intensywności inwazji. 5 gatunków nicieni: Trichuris ovis, Oesophagostomum venulosum, O. radiatum, Ashworthius sidemi i Nematodirus helvetianus stwierdzono w wypreparowanych kątnicach żubrów zabitych zimą 2007/2008. Ponadto wszystkie badane zimą 2009/2010 żubry zostały zarażone wyżej wymienionymi gatunkami nicieni z rodzaju Trichuris i Oesophagostomum. Intensywność inwazji T. ovis w całym jelicie grubym wahała się od 60 do 777 osobników, a średnia dla tego gatunku wynosiła 368. Intensywność inwazji innego znalezionego gatunku, O. venulosum, wahała się od 37 do 289 osobników, natomiast średnia intensywność wynosiła 98. Intensywność O. radiatum, wahała się od 1 do 809 osobników, a średnia intensywność inwazji wynosiła 122. Kilka dodatkowych gatunków nicieni stwierdzono również w jelicie grubym żubra. W jelicie grubym 4 badanych żubrów znaleziono od 1 do 4 osobników A. sidemi. Ponadto u jednego żubra stwierdzono 1 osobnika N. roscidus, a u innego 14 osobników. Nieliczne osobniki B. trigonocephalum znaleziono również u dwóch padanych badaniu żubrów. Intensywność inwazji nicieni w jelicie grubym żubra w Puszczy Białowieskiej przez ostatnie 20 lat utrzymywała się na porównywalnym poziomie, jednak liczba stwierdzanych gatunków rośnie. Obserwowany poziom inwazji jest typowy dla subklinicznych przypadków chorób pasożytniczych.